Jak prowadzić uwielbienie, aby nie stracić tych, których kochamy?
Szukanie równowagi pomiędzy rodziną a służbą. 
Autor Jeff Peabody
Był to zwyczajny niedzielny poranek. No cóż, prawie zwyczajny. Przygotowywałem się do drugiego nabożeństwa i wszystko było bez zarzutu poza tym, że tym razem mój pięcioletni syn Izaak był ze mną. Do tej pory wiele razy brał udział w nabożeństwie, ale w chwili, gdy obcy ludzie zaczęli nawiązywać z nim rozmowę, ogarnęło go przerażenie. Z minuty na minutę czuł się coraz bardziej przestraszony, kiedy obcy ludzie z każdej strony próbowali z nim rozmawiać. Wskazówki spokojnie zbliżały się do godziny jedenastej, a ja poszukiwałem wzrokiem mojej żony. 

Ku mojemu przerażeniu dotarło do mnie, że nie pojawi się przed moim wejściem na podium. Wiedziałem, co się zbliża. Widziałem strach rosnący w oczach mojego syna. Pomysł, aby stać samotnie wśród dorosłych ludzi był ponad jego siły. W końcu nadszedł najgorszy moment. Gdy całe zgromadzenie powstało i każdy zaczął pozdrawiać każdego, nadeszła moja kolej, aby podejść do pulpitu. To była także kolej na Izaaka, aby zacząć niekontrolowany płacz. 

Co powinien w tym momencie zrobić ojciec? Każdy ojcowski instynkt w moim ciele chciał zostać przy nim i go pocieszyć. Przez krótki moment poważnie się nad tym zastanawiałem. Jednakże uświadamiając sobie, że całe zgromadzenie czeka na moje wystąpienie, zebrałem całe moje opanowanie i wspiąłem się na podwyższenie. Nikt jeszcze nie napisał takiego przewodnika, który by omawiał prowadzenie uwielbienia w czasie, gdy twoje własne dziecko wypłakuje sobie oczy.

Patrząc z innej perspektywy, nie była to największa światowa tragedia. Moja żona pojawiła się parę minut później, dzięki czemu Izaak nie cierpiał długo. To wydarzenie podsumowuje nieustanne wysiłki zrównoważenia rodzinnych powinności z powołaniem do prowadzenia uwielbienia. Czy jedno ma pierwszeństwo przed drugim? Co (bądź, kto) musi zostać poświęcone? Skąd możemy mieć tę pewność, że jesteśmy prawdziwie posłuszni. A może po prostu racjonalizujemy nasze własne, uparte nieposłuszeństwo? 

Nasz najpoważniejszy wróg
Czasami czujemy się schwytani pomiędzy dwoma przeciwnymi głosami. Z jednej strony mamy oświadczenie Jezusa, że ”kto miłuje ojca albo matkę bardziej niż mnie, nie jest mnie godzien” ( Mat. 10:37), a z drugiej strony przynagla nas przypomnienie Pawła: “a jeśli kto o swoich, zwłaszcza o domowników nie ma starania, ten zaparł się wiary i jest gorszy od niewierzącego.” ( I Tym. 5:8). 

Jest to odwieczny dylemat: Co powinno być na pierwszym miejscu, służba czy rodzina? Od momentu, kiedy pierwsi uczniowie opuścili wszystko ( jak można wnioskować także rodziny), aby pójść za Jezusem, chrześcijańscy liderzy zmagali się z właściwym ulokowaniem małżonków i dzieci w ramach swojego powołania. Historia daje nam wiele przykładów ludzi wielkiej wiary, którzy dokonali niezwykłych rzeczy dla Królestwa Bożego a jednocześnie doświadczyli całkowitej porażki we własnej rodzinie. Rola lidera uwielbienia we współczesnym kościele cieszy się coraz większym uznaniem. Z tego powodu stajemy przed wieloma wyzwaniami, które mogą stać się zagrożeniem dla dobra rodziny. To może znaczyć, że wpadając w niektóre z wymienionych poniżej sideł, staniemy się własnym najpoważniejszym wrogiem. 

Umiłowanie Muzyki
Większość liderów uwielbienia to najczęściej osoby z muzycznym doświadczeniem lub wykształceniem. Wspaniale jest służyć Bogu w sposób, który sprawia radość. Co mogłoby być lepsze od doskonałej harmonii pomiędzy powołaniem a własnymi zainteresowaniami? Czasem może pojawić się problem z rozróżnieniem pomiędzy bodźcami Ducha Świętego a naszymi własnymi skłonnościami – zwłaszcza wtedy gdy harmonia wydaje się być doskonała. Czy planujemy dodatkową próbę z powodu potrzeby czy chęci spotkania się z zespołem? Nie ma nic złego w czerpaniu radości z muzyki, oczywiście do czasu, kiedy nie narzucamy dodatkowych spotkań w kategoriach duchowego zalecenia.

Promowanie własnego Ja
Jako muzycy a także głęboko zaangażowani artyści ( wielu z nas może się z tym utożsamić), stajemy przed pokusą szukania uznania u tłumów. Miło jest kiedy ludzie chwalą nasze możliwości głosowe lub zdolności przywódcze. Po jakimś czasie nie wydaje się już niczym złym dzielenie części sławy przeznaczonej Bogu. Aby zostać efektywnym liderem uwielbienia należy wystrzegać się pychy jako oczywistej przeszkody. Pycha może także przeszkodzić w podejmowaniu właściwych decyzji zwłaszcza, kiedy priorytetem powinna być rodzina. Jest to bardzo prawdopodobne, ponieważ w kościele otrzymujemy więcej pochwał niż w domu. Im większy mamy apetyt na tego rodzaju wdzięczność tym mniejsza jest nasza skłonność do spędzania czasu z rodziną.

Środowisko Grupy
 Lider uwielbienia pracując ze swoją grupą, chórem czy zespołem instrumentalnym, rzadko działa solo. Tworzenie muzyki jest wspólnym wysiłkiem, produktem połączonych talentów, chemią zespołu i godzinami spędzonymi na próbach. Wynikiem tego jest częste nawiązywanie głębokich relacji. Gdy ludzie spędzają mnóstwo czasu we wspólnej posłudze automatycznie rozwijają się bliskie więzi i duchowe braterstwo. W większości przypadków takie przyjaźnie są zdrowe i korzystne. Jakkolwiek rozwój intymnych związków w sytuacji wspólnej służby może być niebezpieczny. Presja cotygodniowej rutyny dla par z potencjalnymi napięciami małżeńskimi może często prowadzić do dzielenia się osobistymi tajemnicami z kolegami zamiast z własnym mężem lub żoną. Na nieszczęście, większość z nas dobrze wie, w jaki sposób powstają niewłaściwe fizyczne związki w momencie, gdy zamazują się granice. 

Czynnik Pracy
Mówi się, że przeciętny kościół w Stanach Zjednoczonych liczy mniej niż 100 członków. Jest to argument, na podstawie, którego można założyć, że większość kościołów nie stać na opłacenie lidera uwielbienia w pełnym wymiarze godzin. Dlatego też większość liderów znajduje sobie dodatkowy sposób zarabiania na życie. I tu zaczyna się żonglowanie czasem. Kiedy prowadzenie uwielbienia jest robione “na boku” to naturalnie zaczyna pojawiać się presja czasu. Znalezienie miejsca na sprawy rodzinne staje się jeszcze trudniejsze. 

Rodzina jest obowiązkiem pochodzącym od Boga
Biorąc pod uwagę te ograniczenia powstaje pytanie czy można znaleźć równowagę pomiędzy szczerym powołaniem do prowadzenia uwielbienia a odpowiedzialnością, która przychodzi wraz z rodziną? Najważniejsze jest prawdziwie biblijne stanowisko w tej kwestii. Pismo mówi, że zdrowa relacja rodzinna to priorytet w oczach Boga. Stary Testament podaje wiele przykładów na to jak rodzice powinni traktować dzieci ( V Mojż. 4:9, 6:7; Psalm 78:5-6; Przyp. Sal. 22:6) oraz jak dzieci powinny szanować rodziców ( II Mojż. 3:20; V Mojż. 5:16; Ef. 6:1) i jak małżonkowie powinni odnosić się do siebie nawzajem ( Przyp. Sal. 31; I Kor. 7; Ef. 5:22-33).  Relacje rodzinne są dla Boga godne nieustającej uwagi. Rodzina jest centralną jednostką, na której buduje się ludzka społeczność, dlatego też tak wiele się mówi o „wartościach rodzinnych”. Za Bożym pragnieniem silnych więzów rodzinnych kryje się coś więcej. Nasze rodziny, nasze życie mają odzwierciedlać Bożą moc. Dla przykładu, w Liście do Efezjan rozdział 5, Paweł posługując się analogią małżeństwa odzwierciedla o wiele głębszą tajemnicę: „Tajemnica to wielka, ale ja odnoszę to do Chrystusa i Kościoła.” ( Efezjan 5:32). 

Mężowie i żony mają być dla siebie priorytetem, pamiętając, że ich wzajemne relacje są dla niewierzących cenną informacją.

Złe ukierunkowanie priorytetów służby
Kierowanie całej naszej energii na obowiązki oraz gromadzenie dóbr kosztem zaniedbywania życia domowego stawia nas w opozycji do porady Bożego Słowa. “ Bo jeżeli ktoś nie potrafi własnym domem zarządzać, jakże będzie mógł mieć na pieczy Kościół Boży?” (1Tym. 3:5). Podważamy nasze świadectwo, kiedy nasze życie osobiste nie jest zgodne z naszym publicznym uduchowieniem. 

Jak możemy tak łatwo wpaść w pułapkę zaniedbywania własnej rodziny? Część problemu wywodzi się z podzielenia naszego życia na dwa przedziały: “życie święte” i “życie świeckie”, które w ograniczony sposób sprowadzają definicję naszej posługi do wykonywania czynności niedzielnych odbywających się wewnątrz sanktuarium. Może nam się wydawać, że zewnętrzne zajęcia są zaledwie rozrywką, która odrywa naszą uwagę od rzeczywistego celu w naszym życiu. Przemowa Brata Lawrence’a mówi o „praktykowaniu Bożej obecności” poprzez przyziemne zadania, co jest o wiele trudniejsze niż bycie świadomym Bożej obecności w zbiorowej scenerii nastawionej na uwielbianie. Nawet jeszcze gorzej, ponieważ dając pierwszeństwo zajęciom kościelnym jako świętym, czasami czujemy się winni, gdy zaproszenie na spotkanie PTA czy trening piłki nożnej odciąga nas od tego, co uznaliśmy za starania bardziej duchowe. Jeśli źle rozmieścimy priorytety, wtedy nasze rodziny odziedziczą zniekształcony obraz Boga i kościoła. Tak na prawdę to wybór pomiędzy prowadzeniem uwielbienia a spędzeniem czasu z rodziną – nie jest wyborem.

Trudne chwile i zachowanie równowagi
Bez wątpienia rodziny będą musiały ponieść ofiary, jeśli rodzic (bądź rodzice) są zaangażowani w służbę. Posłuszeństwo zawsze wymagało poświęceń i często dotyka to tych, których kochamy. Prowadzenie uwielbienia czasami będzie wymagać od nas mówienia “nie” naszym rodzinom. 

Jak możemy powstrzymywać się od dokładania niepotrzebnych ciężarów do i tak już ciężkiego ładunku?

Utrzymuj swoją rodzinę w świadomości
Więc masz wizję i pasję do uwielbienia? Niech twoja rodzina także będzie w tym obecna. Daj im możliwość uchwycenia twojej wizji. Upewnij się, że twój małżonek wie, co się teraz dzieje z twoją wiarą, z twoim powołaniem. Im więcej pozwolisz swojej rodzinie zrozumieć i zobaczyć rzeczy, które kryją się za twoim postępowaniem, tym większe otrzymasz wsparcie w trakcie podejmowania trudnych decyzji.

Modlitwa jako potężne narzędzie
Mój przyjaciel, który jest pastorem często mówi, że rodziny liderów kościoła są wyjątkowo podatne na ataki wroga. Szatan dobrze wie, że jednym z najłatwiejszych sposobów, aby wykoleić chrześcijanina jest zakłócenie jego życia domowego. Musimy nieustannie modlić się za nasze rodziny. Możemy nigdy nie poznać efektu, jaki będą miały na nich nasze modlitwy. Efekt będzie bardziej widoczny na nas, jednakże, ponieważ nasze modlitwy powiększą nasze serca, uczulając nas na potrzeby najbliższych.

Znajdź obiektywną osobę
Często, czego najbardziej potrzebujesz to przyjaciela, który przejrzy ciebie i nie będzie się bał szczerze wypowiedzieć, kiedy nadejdzie wymagający tego moment. Zaproś kogoś, komu ufasz, aby stał się twoim partnerem w odpowiedzialności. Kiedy będziesz w konflikcie pomiędzy służbą a rodziną wykorzystaj tą osobę, aby zaproponować obiektywną opinię.

Jesteś jednym z wielu
Kiedy koncentrujesz się na osobistej potrzebie zachowania równowagi, pozostała część twojej rodziny zajmuje się własnym wkładem w Królestwo. Nawet tak ważna rzecz, jaką może być prowadzenie uwielbienia nie sprawia, że jesteśmy centrum Bożego wszechświata. Zdziwiony? Także nasza rodzina nie obraca się wokół nas. Każdy członek ma ważną relację z innymi ludźmi, kiedy ma miejsce znacząca posługa. Rodzinne decyzje powinny brać pod uwagę nie tylko, jaki będą miały wpływ na twoją służbę, ale także na to, jaki będą miały wpływ na Chrześcijańską posługę twoich dzieci i współmałżonka.

Planuj wspólny czas z rodziną
Dla niektórych z nas, jeśli nie ma tego w planie to ta rzecz nie miała miejsca. Nie możemy oczekiwać, że spędzimy miło czas z rodziną, jeśli wcześniej tego nie zaplanujemy. Trzymaj się ustalonych terminów, które poświęcisz rodzinie i staraj się ich nie odwoływać.

Mój syn, tym razem stojąc bezpiecznie przy swojej mamie, a mojej żonie, wziął udział w kolejnym spotkaniu uwielbienia. Miało to miejsce kilka tygodni później po tych traumatycznych przeżyciach. Stałem wtedy na przedzie prowadząc uwielbienie. Śpiewaliśmy właśnie jedną z napisanych przeze mnie pieśni. Była ona także śpiewana w naszym domu. Kiedy doszliśmy do niej w trakcie nabożeństwa uchwyciłem z podwyższenia spojrzenie Izaaka. Miał na twarzy olbrzymi uśmiech I śpiewał najgłośniej jak potrafił. Oglądanie własnego dziecka, które bierze z całego serca udział w zbiorowym uwielbieniu, jest prawdopodobnie najwspanialszą nagrodą dla lidera uwielbienia. Tego rodzaju chwile stawiają wasze rodzinne relacje w zupełnie nowej perspektywie. Możecie spojrzeć na siebie nie jako rodzic i dziecko, ale jako na osoby będące częścią o wiele większej rodzinie.

Jeff Peabody mieszka wraz z rodziną w Federal Way, Washington, gdzie jest liderem uwielbienia w Kościele Baptystów Naszego Zbawiciela przez ostatnie siedem lat.
Tłumaczenie: Michał Szymula
© 2000 Worship Leader Magazine