Praktyczne Uwielbienie; Graham Kendrick, David Fellingham, Chris Bowater 

   Prowadzenie uwielbienia jest zadaniem, które powinno być dostępne dla każdego, kto posiada dar i powołanie w tym kierunku. Powinno być ono również postrzegane jako sztuka, której należy się uczyć, a chęci nauczenia się tej sztuki powinno wyjść naprzeciw poważne zaangażowanie.
 Jednakże najważniejszą cechą nie jest wymóg technicznego doświadczenia, ale sprawa serca. Aby prowadzić innych ludzi w uwielbieniu, sam musisz być osobą, która uwielbia.

PRZYGOTOWANIE: Graham Kendrick podaje nam kilka wskazówek jak rozwijać się w prowadzeniu uwielbienia. 

   Jest wiele prawdy w powiedzeniu, że nie doprowadzisz nikogo dalej niż do momentu, w którym sam jesteś. Jeśli nie posiadasz prawdziwego pragnienia uwielbiania Boga to nie zaprowadzisz pozostałych o wiele dalej. W rzeczywistości to oni ciebie przerosną!

  Nadrzędną czynnością spośród takich jak: rozważne wybieranie pieśni, wyczuwanie atmosfery, granie odpowiedniej melodii i tak dalej, musi być umiejętność wzniesienia swojego ducha naprzeciw Bogu i oddanie Jemu szczerego podziękowania, miłości i chwały.

 Osoba uwielbiająca powinna pokazywać postawę, która jest fundamentalna zarówno dla duchowych jak i praktycznych aspektów chrześcijańskiego przywództwa - postawę sługi. 

  Jezus powiedział: „ Albowiem Syn Człowieczy nie przyszedł, aby mu służono, lecz aby służyć (…)” (Ew. Marka 10:45). Jezus żył i nauczał jak być sługą, i zilustrował to rewolucyjne podejście do przywództwa w momencie, kiedy zadziwił swoich uczniów myjąc im stopy. Była to czynność zarezerwowana dla najbardziej pospolitych niewolników.

  Prowadzenie ludzi w uwielbieniu musi opierać się na postawie służenia im, a nie stawać się sposobem skupiania władzy, czy środkiem wywyższania samego siebie. Dobry sługa troszczy się przede wszystkim o to, jak zadowolić swojego mistrza, a nie siebie i zrobi wszystko, aby wykonać swoją pracę najlepiej jak tylko potrafi. Podejmie trud wyspecjalizowania się w praktycznych wymaganiach swojej pracy i zgromadzi potrzebne środki, aby być w ciągłej gotowości do wypełniania wymagań swojego mistrza.

   Jeśli przywódca prowadzi uwielbienie używając głosu lub instrumentu, czy obydwu tych rzeczy, konieczne jest, aby posiadał odpowiedni poziom muzycznego wykształcenia.Trudno jest określić sztywne standardy. Z jednej strony jest wiele osób z niewystarczającym przeszkoleniem muzycznym, które mimo to prowadzą uwielbienie z wyczuciem. Z drugiej strony natomiast mamy kompetentnych, wysoko wykwalifikowanych muzyków, którzy, próbując wykorzystać swoje umiejętności w uwielbianiu, mają zupełną „pustkę w głowie”!

  Jednakże dla ustalenia minimalnych wymagań ważne jest, aby osoba potrafiła podtrzymać przepływ uwielbienia bez ciągłego przerywania spowodowanego techniczną nieudolnością. Wymagania w kwestii instrumentów są minimalne, ale jeżeli się ich nie spełnia, muzyka zaczyna obniżać ducha uwielbienia zamiast go unosić. Jeżeli uwaga głównej grupy osób uwielbiających jest wielokrotnie odrywana od uwielbienia poprzez dysonans czy zamieszanie wśród osób prowadzących, to prawdopodobnie lepiej byłoby uwielbiać bez pomocy instrumentów!

   Nie uważam jednak, że powinniśmy z zadowoleniem poprzestawać na wspomnianych minimalnych wymaganiach. Tak samo jak biblijne nawoływanie do „czynienia radosnego hałasu” jest również obecna zachęta, aby „grać pięknie” (Psalm 33:3). Wielu z nas miało już okazję doświadczyć jak umiejętna gra na instrumencie przez osobę, która stara się oddać Bogu to, co najlepsze, może wprowadzić w atmosferę wyjątkowo sprzyjającą uwielbianiu. Jednakże niezaprzeczalny jest fakt, że nie ma zbyt wielu takich ludzi wokół nas! Tym niemniej, wraz z praktyką i determinacją, muzyk o przeciętnych zdolnościach może zapewnić wszystko, co jest konieczne i odkryć, że jego (jej) służba jest znaczną pomocą, a nie przeszkodą w uwielbieniu.

 Oczywiste jest również zapotrzebowanie na bogaty wybór pieśni, melodii i aranżacji. Bardzo ważne jest także to, aby lider uwielbienia był zaznajomiony z najlepszym sposobem na rozpoczęcie i zakończenie pieśni. Brak dobrych „wstępów” i „zakończeń” powoduje,że ludzie dukają na początku i pod koniec pieśni, co stwarza poczucie niepewności.

  Oczywistą rzeczą, o której ludzie często zapominają, jest wcześniejsze sprawdzenie czy tonacja jest odpowiednia. Jest tylko kilka bardziej rozpraszających rzeczy podczas uwielbiania od odkrycia, że w połowie śpiewania pieśni nikt poza grupką odważnych (bądź głupich) dusz nie jest w stanie zaśpiewać najwyższych tonów!

  Gdy przygotowuję listę pieśni informację o tonacji każdej z nich kładę na stojącej przede mną podkładce. Układając listę w modlitwie rozważam swój wybór, obmyślam podstawowy plan i rozszerzam go o dodatkowe opcje ( na wypadek, gdyby były potrzebne). Do tego wszystkiego dodaję wszelkie drobiazgi potrzebne do mojej gry na gitarze, a także podświetlany elektroniczny zegarek, aby pomógł mi trzymać się harmonogramu. 

  Ważne jest, aby sprawdzić czy jest się w dobrym miejscu i ustawić się tak, aby być dobrze widocznym. Musisz być wystarczająco blisko innych muzyków, aby móc się z nimi komunikować a także blisko innych liderów ( jeśli są obecni).

  Jeśli korzystamy z mikrofonów, należy używać ich w taki sposób, aby zapobiec uderzeniom, trzaskom i wyciom wynikającym ze złego obchodzenia się z nimi. Wskazane byłoby zaznajomienie się jak uzyskać dobry dźwięk i jakie są właściwości mikrofonów, których używamy (np. aby wiedzieć, jak blisko ust trzymać mikrofon podczas mówienia).

 Pomimo całego, zebranego podczas ostatnich lat doświadczenia w obsłudze systemów i sprzętów wspomagających kontakt z publicznością, złe ich użycie jest nadal zbyt częstym źródłem zakłóceń podczas większych zgromadzeń. Dlatego też znaczenie ich właściwego użytkowania nie może być niedocenione.

  Niezbędne są zaawansowane przygotowania na poziomie technicznym i planowanie na poziomie organizacyjnym. Brak organizacji i przygotowań może poważnie popsuć czas uwielbienia. Nie jest tutaj zagrożona zasada wydajności czy profesjonalizmu sama w sobie, ale zasada uwielbiania.

 Zasada uwielbiania jest ofiarowywaniem tego, co najlepsze Bogu i niewątpliwie powinna być w tym zawarta praktyczna organizacja środków i wyposażenia. 

LUDZIE: Chris Bowater wyjaśnia jak wprowadzić twoją grupę w uwielbienie.

  Przyjedź wcześniej na miejsce spotkania – nie na czas spotkania modlitewnego przed nabożeństwem, ale jeszcze wcześniej – aby nastroić instrumenty i upewnić się, że obszar przeznaczony dla muzyków jest uporządkowany. Nie znoszę, kiedy muszę omijać futerały na trąbki, torby, kurtki, muzyczne sprzęty i tym podobne.

  Kiedy jesteś już gotów, nie kręć się bez celu. Ludzie zaczynają się gromadzić i nie potrzebują nastroju improwizowanych koncertów. Weź udział w spotkaniu modlitewnym. Nastroiłeś swoje instrumenty a teraz nastrój siebie. Módl się i uwielbiaj wraz z innymi muzykami,(którzy także przyszli wcześniej!).

 Umieść instrumenty tak, abyś czuł, że dobrze ze sobą współgrają. Musi być zachowany kontakt wzrokowy z liderem grupy muzycznej i może także z pastorem. Czujność i uwaga są niezbędne. Wiele naszych typowo charyzmatycznych momentów uwielbienia jest tak urozmaicona, że kontakt wzrokowy jest konieczny. Znałem muzyków, którzy nie tylko zamykali swoje oczy, ale także w podobny sposób blokowali swoje uszy. Poznałem również gitarzystę, który często gubił się w podziwie, miłości i w zapomnieniu. Wyrywał się z grą w trakcie modlitw i temu podobnych momentach. Ostatecznie byłem zmuszony odłączać jego gitarę. Nawet wtedy upływała chwila zanim zorientował się, że coś się zmieniło. 

  Nie graj przez cały czas. To nie jest wyścig, podczas którego wszyscy startujemy jednocześnie i staramy się skończyć tak blisko siebie, jak to tylko możliwe. Czasami pieśń będzie się lepiej prezentować, kiedy niektóre instrumenty zostaną odłożone na bok.

  Słuchajcie siebie nawzajem. Wyczujcie różnorodność dźwięków, kiedy gra instrumentów przewija się w muzycznym tle. Poczujcie obecność Ducha Bożego. Wzbogaćcie pieśń o walory, jakie mogą wnieść wasze instrumenty. Nie burzcie nastroju.

  Zróbcie przerwę w graniu. Odłóżcie swoje instrumenty i weźcie udział w sławieniu i uwielbianiu. Wasze granie musi być rozszerzeniem waszego sławienia.

  Nie wystarcza jedynie techniczny profesjonalizm. Musisz być najpierw osobą uwielbiającą, a dopiero potem muzykiem. Jeśli twoja osobista relacja z Bogiem załamuje się, to miej odwagę zrezygnować z udziału w służbie.

 Pozwól innym, aby przez pewien czas służyli tobie, a nie jak do tej pory, ty im. Nie możesz prowadzić służby, bazując na swojej duchowej jałowości. Doznaj odświeżenia w Bogu i wtedy, z odnowioną radością, służ Mu swoim graniem.

 Podtrzymuj ciągłość – muzycznie i duchowo. Są momenty, kiedy muzycy mogą podkreślać znaczenie, na przykład, czytanego Słowa Bożego, z którego może wypłynąć odpowiednia pieśń. 

 Delikatna gra na instrumencie w trakcie części mówionych może zachować przebieg i nastrój nabożeństwa. Musi być to jednak zrobione z wyczuciem i nie może nigdy dominować.

  Wysokość tonacji i tempo są dwoma głównymi czynnikami mającymi wkład w sukces refrenu czy hymnu. Wysokość tonacji pieśni musi być odpowiednia dla większości zgromadzenia: zbyt wysoka, a większość ludzi zrezygnuje ze śpiewania; zbyt niska, a pieśń straci impet, energię i przenikliwość.

  Modulacja wybierana ostrożnie od wersu do wersu może polepszyć pieśń i pomóc w wyczuciu punktu kulminacyjnego.

 Tempo również nie jest zbyt często brane pod uwagę. Czasami zadowalamy się średnim tempem dla większości pieśni, co powoduje, że uwielbiamy również w średnim tempie. Często pieśń potrzebuje zastrzyku ekscytacji, aby powstało prawdziwie szybkie tempo. Niektóre pieśni uwielbienia stają się bardziej głębokie i osobiste, jeśli tempo ich wykonywania jest zwolnione. Niektóre refreny i hymny o silnym potencjale oddziaływania używane są w wielo-rytmicznych sekwencjach.

 Wspaniale jest uczyć się tych wszystkich pięknych akordów zwiększonych, zmniejszonych, durowych septymowych i nonowych, lecz są chwile, kiedy prostota okazuje się esencją. Geniusz robi dobrze proste rzeczy. Zgromadzenie, które lubi śpiewać harmonijnie może zostać łatwo zmylone i zniechęcone przez muzyków szeroko eksperymentujących z akordami. Naszą motywacją nie jest bycie niezrozumiałym czy „mądrym”, ale wspierającym w zrozumiałym i wszechwypełniającym uwielbianiu.

 Schludnie rozpoczynaj i podsumowuj pieśni. Prosty i dobrze przemyślany wstęp może towarzyszyć zdecydowanemu śpiewowi. Nie ma potrzeby zatrzymywać się i za każdym razem dawać znak „do startu, gotowi, start!”. Naucz się komponować wstępy, które zapewnią pieśniom odpowiedni impet. Pozwól muzyce wyraźnie sugerować zakończenie pieśni. Wprowadzenia i zakończenia wymagają prób.

  Błogosław ludzi swoim sercem sługi. Pozwól, aby Bóg oddziaływał na nich poprzez ciebie. Nie odgradzaj się od innych, czy też nie spotykaj się tylko z tymi, którzy potrafią mówić o muzyce. Bądź osobą, która zachęca innych. Posiadasz niezmierzony przywilej służenia im. Zrób to z radością. Nie narzekaj, nie zrzędź, nie marudź pod nosem, nie odgryzaj się. Odrzuć myślenie, że „nikt nas nie rozumie”, które prześladuje wielu młodych muzyków. Staraj się zawsze grać będąc namaszczonym przez Ducha Świętego. Jest to trudne do zdefiniowania. Nie jest łatwo zrozumieć, czym to jest, ale bardzo prosto rozpoznać, czym nie jest! 

BOŻA OBECNOŚĆ: Dave Fellingham ukazuje drogę do głębszego uwielbienia. 

  Jaki jest główny cel prowadzenia uwielbienia? Jest to wyznaczanie drogi dla manifestacji Bożej obecności wśród Jego ludu. Nie możesz sam tego wymyślać. Wszystko, co możesz zrobić to modlić się i pozwolić Duchowi Świętemu poprowadzić spotkanie w taki sposób, aby tak się stało.

  Ludzie często napotykali to namacalne poczucie Bożej obecności podczas duchowego przebudzenia. Ale nie jest ono ograniczone tylko do przebudzenia. Bóg jest wszechmocny i będzie manifestował swoją obecność gdziekolwiek i kiedykolwiek zechce.

  Kilka lat temu nauczałem o chrześcijańskim życiu przed grupą 20-30 młodych ludzi przebywających na obozie młodzieżowym w Pyecombe. Pewnego wieczora siedzieliśmy w wielkim namiocie popijając gorącą czekoladę i modląc się, kiedy nagle Duch Święty zstąpił na jedną z dziewcząt. Od tego momentu aż do 3 nad ranem Duch Święty zstępował na kolejne osoby.
 Dwie dziewczyny, Jane i Christine, stały obok siebie. Kiedy Duch natchnął Jane, ta zaczęła mówić w różnych językach. Christine nie uwierzyła w ten dar, ale rozpoznała język jako Grekę, ponieważ była w trakcie przygotowywania się do matury z języka greckiego! Wiele podobnych rzeczy miało wtedy miejsce, a jeden z chłopców się nawrócił. Zadziwiającą rzeczą było to, że zaraz po odejściu z tego miejsca traciło się poczucie Bożej obecności. A kiedy się wracało poczucie Bożej obecności pojawiało się ponownie.

 Musimy doświadczyć więcej uwielbienia w takim wymiarze i manifestacji Bożej obecności, zanim będziemy modlić się za ludzi podczas naszych spotkań.

  Możemy zbyt szybko zagłębić się w naszych prośbach i modlitwach za innych i w ten sposób modlić się bez wcześniejszego dotknięcia Bożego serca. Sławienie i uwielbienie powinny otwierać drzwi modlitwie. Kiedy ukończono budowę Świątyni Salomona, Izraelici uwielbiali, a objawiła się Boża obecność. Salomon modlił się, a Bóg mu odpowiedział.

 Przychodź zawsze na spotkanie modlitewne oczekując, że coś się wydarzy. Jeśli przyjdziesz przeczuwając w sercu porażkę, nie wzbudzisz wiele pewności wśród ludzi. Lecz jeśli pozwolisz im odczuć, że spotkają się z Bogiem, efekt powinien być dość dynamiczny.

 Czy jest więc jakiś specjalny sposób zbliżenia się do Boga w uwielbieniu? W zasadzie nie. Nie musimy robić niczego specjalnego, aby pozyskać Bożą obecność. Zawsze mamy do Niego dostęp poprzez krew Jezusa. Są jednakże zasady w Pismach, które pomagają nam poznać, w jaki sposób zbliżyć się do Boga. On jest święty - musimy o tym pamiętać i przychodzić do niego z poczuciem szacunku połączonym z podziwem i lękiem.

  Musimy być również ostrożni i nie skupiać się w pierwszej kolejności na naszych potrzebach. Dawid oświadczył: „Powstaje Bóg, a pierzchają wrogowie Jego (…)”. Ale niewiele później dodał: „Błogosławiony niech będzie Pan! Codziennie dźwiga ciężary nasze Bóg, zbawienie nasze.” (Psalm 68:2,20)

 A co jeśli atmosfera uwielbienia opadnie? No cóż, nie zawsze jest to winą lidera uwielbienia, muzyków, czy zgromadzenia. To się po prostu zdarza. Nie zmuszaj ludzi ani ich nie potępiaj.

  Może uda ci się sprawić, że będą śpiewać, tańczyć i krzyczeć, ale prawdopodobnie nie będą oni uwielbiać z głębi swoich serc. Lepiej jest ich naprowadzać, niż nimi kierować. Najlepszym rozwiązaniem jest wprowadzenie fragmentów Pisma lub pieśni, które ukazują prawdę o Jezusie. Jeśli porwiesz ich wyobraźnię, uniosą w adoracji swoje serca ku Bogu.

  Kilka lat temu stałem na zboczu góry w północnej Walii i obserwowałem jastrzębia odlatującego z gałęzi drzewa. Wznosił się coraz wyżej i wyżej aż stał się jedynie małym punktem na niebie. Zachwyciłem się sposobem, w jaki płynął na ciepłych prądach powietrznych i tym, że prawie wcale nie poruszał skrzydłami. Kiedy tak patrzyłem, przemówił do mnie Bóg,;To właśnie powinno stać się podczas uwielbienia;. Istotną rzeczą nie jest zebranie jak największego zaangażowania, ale podążanie z Duchem. Nasze zaangażowanie powinno przepływać w harmonii i tworzyć poczucie jedności.

  Jednak tak jak nagły podmuch wiatru może wpłynąć na lot ptaka, tak niespodziewany ruch Ducha Świętego może zmienić przebieg spotkania. Dlatego naucz się być wrażliwym na Ducha i kiedy odkryjesz, co czyni w trakcie spotkania, trzymaj się tego, dopóki nie zrobi czegoś innego.

 Graham Kendrick, Chris Bowater i Dave Fellingham są jednymi z najbardziej popularnych liderów uwielbienia i autorów tekstów piosenek w Wielkiej Brytanii. Ten artykuł jest oparty na ich książkach; ;Worship;,;The Believer;s Guide To Worship;, oraz;To The Praise Of His Glory; - których wydania zostały ostatnio wznowione w zbiorowej pracy pt.;Classics On Worship; opublikowanej przez Kingsway w roku 1999.
Tłumaczenie: Michał Szymula

Cytaty

Brak organizacji i przygotowań mogą poważnie popsuć czas uwielbienia.

Musisz być najpierw osobą uwielbiającą, a dopiero potem muzykiem.

Staraj się zawsze grać będąc namaszczonym przez Ducha Świętego.

Przychodź zawsze na spotkanie modlitewne oczekując, że coś się wydarzy.

Źródło:  Classics On Worship 
Copyright © 2000-2002 Pixelar Media. Wszystkie prawa zastrzeżone. www.yourchristianhome.com