Zrozumieć uwielbianie cz. 2: Od pytania: “dlaczego?” do “natury uwielbiania”
Chris Jack

“… cel uwielbiania pozostaje niezmienny; jest nim wychwalanie Boga za Jego łaskę i wspaniałość” (Alan Richardson). 
Rozpoczynając rozważania nad istotą uwielbiania, w pierwszej kolejności zajmiemy się pytaniem: “Dlaczego uwielbiać?”. Zrozumienie w tej kwestii jest ogromnie istotne. Dzięki niemu nie tylko znajdziemy uzasadnienie dla naszego postępowania, ale położymy też fundament pod zrozumienie natury uwielbiania i sposobu, w jaki należy je ofiarować. 

Pierwszą rzeczą, którą musimy zrozumieć jest fakt, iż uwielbianie jest skoncentrowane na Bogu. Być może uznajemy i wyznajemy tę prawdę, trudno nam jednak rzeczywiście ją pojąć i zastosować w praktyce. Jak często słyszymy bowiem (niejednokrotnie z własnych ust) zdania typu: “Nie podobało mi się to nabożeństwo (albo uwielbianie); nic mi ono nie dało”? Życie w tak egocentrycznym świecie jak nasz, gdzie większość naszych działań i reakcji determinują samozadowolenie, samospełnienie i tym podobne, wymusza taką, skoncentrowaną na sobie ocenę uwielbiania. Oczywiście jestem częścią uwielbienia, mam w nim swój udział, jednak nie dotyczy ono w pierwszej kolejności mnie ani nie jest dla mnie przeznaczone. 

W dobie rozrywki uwielbianie może błyskawicznie przerodzić się w kolejne przedstawienie lub występ, które oceniamy pod kątem profesjonalizmu muzyków czy innych wykonawców, lub siły duchowego “kopa”, którego dzięki niemu otrzymujemy. Wydana niedawno książka Mike Pilavachie’ego na temat uwielbiania pod wymownym tytułem “For the Audience of One” (Dla jednego Widza), przypomina fundamentalną prawdę, iż uwielbianie dotyczy Boga i jest przeznaczone dla Niego. 

Dlaczego więc uwielbiamy? Prawdę mówiąc ludzie przejawiają różne motywacje, z których wiele wzbudza pewne podejrzenia. Natomiast z biblijnej perspektywy uwielbianie sprowadza się do właściwej reakcji na Boga. Bardziej szczegółowo omówię naturę uwielbiania w kolejnych artykułach, zaczynając od słownictwa, z którego korzystamy. Teraz ograniczę się do trzech kluczowych przyczyn uwielbiania. Zwróćmy uwagę, że każda z nich jest skoncentrowana na Bogu. 

1. Bóg zasługuje na nasze uwielbienie. 
Uwielbienie to właściwa reakcja na to, co Bóg uczynił oraz na to, kim jest. Myśl ta stanowi motyw przewijający się przez całe Pismo Święte, zaś szczególny wyraz znajduje w Psalmach (zob. np. Ps. 98, 100, 104, 111). Uwielbiamy więc Boga w Jego nieskończonej wielkości i dobroci, uznając Jego przewagę nad nami pod każdym względem. Uwielbiamy też za wielkie dzieła stworzenia i odkupienia. Jakiś wycinek takiego uwielbienia został w bardzo obrazowy sposób przedstawiony w Obj. 4-5, gdzie otrzymujemy wgląd w prawdziwe uwielbianie, które ma aktualnie miejsce w niebie. 
2. Bóg wymaga od nas uwielbiania. 
Relacja między Bogiem a Jego ludem, zarówno pod starym, jak i nowym przymierzem zapoczątkowana została z Jego inicjatywy i na Jego warunkach. Wyrazem tych zasad w Starym Testamencie jest prawo nadane na górze Synaj, zawierające przykazanie uwielbiania Boga. Przykazanie to kryje się za Dekalogiem (Wj.20,1nn.), a wyraźnie wyartykułowane zostaje na innych miejscach [np.: Wj.23,25; Pwt.6,13 (por. Mt.4,10)]. W Nowym Testamencie nacisk na uwielbianie jako wymóg zdeterminowany przymierzem wcale nie jest słabiej akcentowany (np.: J.4,22-24; Rz.12,1; Hbr.12,28). Co więcej, nowotestamentowy lud Boży nazwany jest “królewskim kapłaństwem”, które zostało powołane by “ogłaszać uwielbienie” (NIV) Boga (1P.2,9). Jest więc uwielbianie wymogiem, obowiązkiem (a co za tym idzie czymś, co należy czynić w wyniku wysiłku woli, niezależnie od tego, jak się czujemy), ale jednocześnie naturalną, właściwą reakcją na Boga, która spontanicznie wypływa z naszych umysłów i serc. W każdym razie, jest ono skoncentrowane na Nim i przeznaczone dla Niego! 
3. To Bóg umożliwia nam uwielbianie. 
Wreszcie, warto zauważyć, że uwielbianie jest możliwe tylko i wyłącznie za sprawą Boga. To On postanowił objawić się przez Stary Testament i dopełnić tego objawienia w swoim Synu, Jezusie Chrystusie (J.1,18). On także, w Chrystusie, stworzył zupełnie nową podstawę relacji ze sobą (2Kor.5,17-21), oferując bezpośredni dostęp do siebie (Ef.2,18; Hb.10,19-22). Godny zauważenia jest również fakt, że na podstawie niepowtarzalnej ofiary Chrystusa, Bóg nie tylko przyjmuje nasze uwielbienie, ale nawet znajduje w nim upodobanie (Rz.12,1; Flp.4,18 ). Należy tu podkreślić, że uwielbianie we wszystkich jego formach ma przede wszystkim sprawić przyjemność Bogu, a nie nam. 

Jak na ironię, dopiero kiedy zobaczymy uwielbianie w takim świetle, kiedy będziemy uwielbiać Boga z właściwych pobudek, na Jego zasadach i tak jak On nam to umożliwił, będziemy mogli naprawdę cieszyć się Nim, zgodnie zresztą z Jego zamiarem. Zamieszczony poniżej cytat ze Skróconego Katechizmu Westminsterskiego, pomijając jego przedawniony język, jest w dalszym ciągu aktualny jako zwięzłe i treściwe wyjaśnienie, dlaczego powinniśmy uwielbiać Boga. (Po to właśnie zostaliśmy stworzeni). 

“Cóż więc jest główną rzeczą człowieka? Główną rzeczą człowieka jest chwalić Boga i radować się Nim na wieki wieków.” (Skrócony Katechizm Westminsterski, XVII wiek)
 
1. Koncepcja dawania w tym wersecie stanowi wyraz uwielbiania, o czym przekonamy się w kolejnych rozważaniach.  
Chris Jack jest duchownym i wykładowcą teologii stosowanej w London Bible College.  www.londonbiblecollege.ac.uk
Angielska wersja tego artykułu dostępna jest na stronie:www.heartofworship.com

Tłumaczenie: Przemek Janikowski